گل دخترم، عزیز دلم، سالی پر از شادی و خوشحالی و آرامش برات آرزو می کنم

امیدوارم توی این سال بهترین کارها رو یاد بگیری

و بهترین روزها رو پشت سر بذاری

بهترین ها رو برات آرزو می کنم

انشالله همیشه سلامت و شاد باشی

بی نهایت دوستت دارم بارانم

دوستای خوب وبلاگی پیشاپیش فرارسیدن بهار و نوروز 91 رو تبریک می گم

امیدوارم سال خوبی پیش رو داشته باشید

قشنگم، یکی از سوال های روزانه مامان از عسلش اینه:

باران مامانو دوست داری؟...

چند وقت پیش در جواب این سوال به مامان گفتی: دوست... و مامان مُرد از خوشی... بعد از اون مامان بهت می گفت بگو "دوست دارم" ولی نفس مامان توجهی نمی کرد و همون "دوست" هم دیگه نمی گفت فقط می گفت: هووووم

امروز هم این سوال تکرار شد و جواب هوووم و مامان باز گفت "بگو دوست دارم" و باران عسل مامان بلافاصله گفت:

"دوست دارم"

و این بار مامان جیغی از سر خوشحالی کشید اول به خاطر اینکه بالاخره تلاشم نتیجه داد دوم به خاطر اینکه این دو کلمه رو پشت سرهم گفت یعنی یه "جمله" دو کلمه ای! (قبلا دو کلمه ای گفته بود ولی با کمی مکث بین دو کلمه)

و حالا مامان همش به باران میگه: بگو دوسِت دارم... (این مامان مثل اینکه دست بردار نیست)

چند وقت پیش مشغول انجام کاری بودم و باران اومده بود کنارم و می گفت "بده بده" منم می گفتم "نمیشه مامان جون بهت بدم" تا بالاخره بهش نگاه کردم دیدم یه چیزی توی دستشه و به طرف من دراز کرده و میگه "بده!"

حالا از اون روز هر چی من می گم بگیر باران باز میگه بده...

چند روزی هست روی شونه های کوچولو و نازت قرمز شده منم برات وازلین ویتامینه زدم تا خوب بشه. حالا هر وقت می خاره میای پیش مامان میگی: درد... دِِم (کرم بزن) الهی بمیرم برات خوشگلم

هر وقت من دارم آشپزی می کنم میای کنارم وایمیستی و می گی: "بیبین" یا "بیبینی" یعنی می خوای ببینی من چیکار می کنم. هر چی میگم اینجا خطرناکه قابلمه داغه آتیشه روغن داغه... اصلا گوشت بدهکار نیست و فقط میگی: بیبین بیبین... تا وقتی بغلت نکنم و بهت توی قابلمه رو نشون ندم ول نمی کنی. گاهی مجبور میشم با یه دست تو رو بغل کنم و با یه دست غذا رو هم بزنم میدونم خطرناکه ولی گیر دادنت به خودم رفته خوشگلم سه پیچه

سلام به دوستای خوبم

در اینجا می خوام از باران بنویسم که توی این یک هفته بهش چی گذشت. سفرنامه ی کامل سفرمون رو انشالله توی وبلاگ خودم میذارم. اگه دوست داشتید جزییات سفر رو اونجا دنبال کنید.

و اما باران خانم...

این باران خانم ما تا وقتی سرحال بود مشکلی نداشتیم ولی امان از وقتی که خسته و بی حوصله میشد مثل همه ی بچه های دیگه شروع به بهانه گیری و نق نق می کرد خب حق هم داشت بچه م و اینجاست که باید صبر ایوب داشت مخصوصا در سفر.

روز سه شنبه دوم اسفند ساعت یک پرواز داشتیم که گفته بودند ساعت 10 فرودگاه باشید و ما چون بچه ی کوچیک داشتیم گفتند شما 11 بیاین ما هم نامردی نکردیم و 11ونیم رفتیم کمی توی صف تحویل بار بودیم و بعد وارد سالن شدیم و تا ساعت یک و نیم منتظر بودیم و توی این فاصله باران جانمان مشغول سیر و سیاحت در اطراف و اکناف سالن بود و بابایی به دنبال باران و من همش حرص می خوردم که دستشو به جایی نزنه که کثیف بشه یا نزدیک بچه های دیگه نره و چند بار هم زمین خورد چون زمین لیز بود و خب دستاش به زمین می خورد خلاصه توی این یکی دو ساعت فکر کنم سه چهار بار بابایی مجبور شد دستای بارانو بشوره  بالاخره سوار هواپیما شدیم و تازه باران شروع کرد به گفتن کلمه ی معروفش : "بئیم بئیم..." یعنی بریم حالا ما به چی قسم بخوریم که بابا داریم میریم ببین هواپیما توی آسمونه داره میره به خدا! خلاصه باز بابایی مهربون دست به کار شد و بارانو بغل کرد و یه دوری باهم زدند توی همون یه وجب جا بعد که سرویس رو آوردن یه کمی سرش گرم شد خب گرسنه هم شده بود و خداروشکر بجز اولش که دستش با ظرف داغ غذا سوخت  (الهی بمیرم) بقیه مدت ساکت بود... بعد خوابش گرفت و چون عادت داره روی پا بخوابه همش نق نق می کرد و نمی خوابید بعد بهانه ی پتوشو گرفت که خیلی دوسش داره منم میدونم که هر وقت می خواد بخوابه اول میگه پتو (البته پتوشو آورده بودم ولی توی چمدون بود!) رفتم از مهماندار یه پتو گرفتم ولی قبول نکرد خلاصه با دالی بازی یه کم سرش گرم شد و بعد دوباره بابایی به دادمون رسید و سر بارانو توی دوتا دستش گرفت و به حالتی که روی پا تکون میدیم تکون داد تا خوابش برد و یه نفسی کشیدیم. (پرواز سه ساعت بود و باران یک ساعت آخرش رو خوابید) و همین خواب باعث شد کمی سرحال بشه برای ادامه ی سفر...

مشاهده یادداشت خصوصی

   ماهگی ت مبارک خوشگل مامان

انشالله صدوبیست ساله بشی

دوستت دارم

سلام به همه

ما برگشتیم... جای همگی خالی بود. سفر بسیار خوبی بود هر چند سختی هایی هم داشت ولی به اون سختی که فکر می کردم نبود. خدا رو شکر می کنم که رفتیم. امیدوارم قسمت هر کی آرزو داره بشه.

به زودی با عکسای کربلایی باران سادات از سفر جنوب و سفر عتبات برمی گردیم...

امشب شب آخره فردا شب اگه خدا بخواد عراقیم. اومدم خداحافظی کنم تا هفت هشت روز دیگه که انشالله برگردیم...

اینا رو واسه ی باران برداشتم نمی دونم کافیه یا نه. شما می گین کافیه؟

دو پاکت شیر پاستوریزه

یه قوطی شیر خشک

آب معدنی

کمی برنج

یک بسته ماکارونی

یه کم عدس

6 تا تن ماهی

شکلات به میزان لازم

رنگارنگ (سرگرمش می کنه!)

بیسکوییت کرمدار

کشمش و آلو (خیلی دوست داره)

خاکشیر و نبات

قطره ی آهن و مولتی ویتامین

یه قابلمه ی کوچولو!

یه هیتر کوچولو!!